Sauropodomorpha Archive

  • Został opisany nowy, gigantyczny zauropod z wczesnej górnej kredy formacji Mangchuan w Ruyang (Henan, Chiny) - Ruyangosaurus giganteus gen. et sp. nov.

    Ruyangosaurus giganteus – nowy, gigantyczny zauropod z Chin

    Został opisany nowy, gigantyczny zauropod z wczesnej górnej kredy formacji Mangchuan w Ruyang (Henan, Chiny) - Ruyangosaurus giganteus gen. et sp. nov.

    Continue Reading...

  • Prozauropody to bazalne zauropodomorfy, które stanowiły główny element fauny lądowej z noryku, aż do czasu ich wyginięcia w toarku. Ich status jako grupy naturalnej budzi wiele kontrowersji. W streszczanej tu pracy opisany został Adeopapposaurus mognai, nowy zauropodomorf z formacji Cañón del Colorado z północno-zachodniej Argentyny.

    Adeopapposaurus mognai – nowy zauropodomorf z Argentyny

    Prozauropody to bazalne zauropodomorfy, które stanowiły główny element fauny lądowej z noryku, aż do czasu ich wyginięcia w toarku. Ich status jako grupy naturalnej budzi wiele kontrowersji. W streszczanej tu pracy opisany został Adeopapposaurus mognai, nowy zauropodomorf z formacji Cañón del Colorado z północno-zachodniej Argentyny.

    Continue Reading...

  • Najwcześniejsze dinozaury pochodzą z wczesnego górnego triasu (karnik) Ameryki Południowej. W karniku główne klady Saurischia i Ornithischia były już rozwinięte, a obecność najbardziej prymitywnego znanego zauropodomorfa, saturnalii (Saturnalia), sugeruje, że w obrębie Saurischia rozdzieliły się teropody i zauropodomorfy. Znajomość zauropodomorfów z karniku była ograniczona do tego pojedynczego gatunku.

    Panphagia protos – bazalny zauropodomorf z formacji Ischigualsto

    Najwcześniejsze dinozaury pochodzą z wczesnego górnego triasu (karnik) Ameryki Południowej. W karniku główne klady Saurischia i Ornithischia były już rozwinięte, a obecność najbardziej prymitywnego znanego zauropodomorfa, saturnalii (Saturnalia), sugeruje, że w obrębie Saurischia rozdzieliły się teropody i zauropodomorfy. Znajomość zauropodomorfów z karniku była ograniczona do tego pojedynczego gatunku.

    Continue Reading...

  • Opisano nowy rodzaj i gatunek tytanozaura - Daxiatitan binglingi - na podstawie niekompletnego szkieletu odkrytego we wczesnokredowych osadach grupy Hekou (basen Lanzhou, prowincja Gansu, Chiny).

    Daxiatitan binglingi – nowy tytanozaur z Chin

    Opisano nowy rodzaj i gatunek tytanozaura - Daxiatitan binglingi - na podstawie niekompletnego szkieletu odkrytego we wczesnokredowych osadach grupy Hekou (basen Lanzhou, prowincja Gansu, Chiny).

    Continue Reading...

  • Nowy tytanozaur, Pitekunsaurus macayai, został opisany na podstawie materiału składającego się z: mózgoczaszki, lewej kości czołowej, zęba, 4 szyjnych, 3 grzbietowych i 4 ogonowych kręgów, fragmentów żeber, prawej kości łokciowej, łopatki i fragmentu górnej części kości ramiennej. Ząb ma ołowkowaty kształt, typowy dla zaawansowanych tytanozaurów. Kształt kręgów szyjnych wskazuje na to, że dinozaur ten posiadał dość długą, delikatną szyję. Natomiast budowa kręgów ogonowych świadczy o jego bliskim pokrewieństwie z innym argentyńskim tytanozaurem - Rinconsaurus caudamirus.

    Pitekunsaurus macayai – nowy argentyński tytanozaur

    Nowy tytanozaur, Pitekunsaurus macayai, został opisany na podstawie materiału składającego się z: mózgoczaszki, lewej kości czołowej, zęba, 4 szyjnych, 3 grzbietowych i 4 ogonowych kręgów, fragmentów żeber, prawej kości łokciowej, łopatki i fragmentu górnej części kości ramiennej. Ząb ma ołowkowaty kształt, typowy dla zaawansowanych tytanozaurów. Kształt kręgów szyjnych wskazuje na to, że dinozaur ten posiadał dość długą, delikatną szyję. Natomiast budowa kręgów ogonowych świadczy o jego bliskim pokrewieństwie z innym argentyńskim tytanozaurem - Rinconsaurus caudamirus.

    Continue Reading...

  • Lü, J., Azuma, Y., Chen, R., Zheng, W., Jin, X. 2008. A New Titanisauriform from the Early Late Cretaceous of Dongyang, Zhejiang Province. Acta Geologica Sinica 82 (1). Nowy tytanizauryform, Dongyangosaurus sinensis gen. […]

    Dongyangosaurus sinensis – nowy tytanizauryform z wczesnej górnej kredy Chin

    Lü, J., Azuma, Y., Chen, R., Zheng, W., Jin, X. 2008. A New Titanisauriform from the Early Late Cretaceous of Dongyang, Zhejiang Province. Acta Geologica Sinica 82 (1). Nowy tytanizauryform, Dongyangosaurus sinensis gen. […]

    Continue Reading...

  • Autor: Daniel Madzia. Tłumaczenie: Łukasz Czepiński 25.05.2008. Lü, J., Li, T., Zhong, Sh., Ji, Q., Li, Sh. 2008. A New Mamenchisaurid Dinosaur from Middle Jurassic of Yuanmou, Yunnan Province, China. Acta […]

    Eomamenchisaurus yuanmousensis – nowy mamenchizauryd z środkowej jury Chin

    Autor: Daniel Madzia. Tłumaczenie: Łukasz Czepiński 25.05.2008. Lü, J., Li, T., Zhong, Sh., Ji, Q., Li, Sh. 2008. A New Mamenchisaurid Dinosaur from Middle Jurassic of Yuanmou, Yunnan Province, China. Acta […]

    Continue Reading...

  • Tytanozaury są jednymi z największych znanych do tej pory dinozaurów. W tej pracy naukowcy opisują anatomięFutalognkosaurus dukei, najbardziej kompletnego gigantycznego zauropoda, jakiego kiedykolwiek znaleziono. Okaz pochodzi z formacji Portezuelo, nad jeziorem Barreales, ok. 90 km na północny zachód od miasta Neuquén (Patagonia). Okaz składa się z kompletnej szyi, kręgów grzbietowych z żebrami, miednicy oraz jednego kręgu ogonowego. Futalognkosaurus dukei jest członkiem Titanosauridae i należy do Lognkosauria, kladu obejmującego Mendozasaurus neguyelap i prawdopodobnie również gigantycznego Puertasaurus reuili.

    Anatomia Futalognkosaurus dukei

    Tytanozaury są jednymi z największych znanych do tej pory dinozaurów. W tej pracy naukowcy opisują anatomięFutalognkosaurus dukei, najbardziej kompletnego gigantycznego zauropoda, jakiego kiedykolwiek znaleziono. Okaz pochodzi z formacji Portezuelo, nad jeziorem Barreales, ok. 90 km na północny zachód od miasta Neuquén (Patagonia). Okaz składa się z kompletnej szyi, kręgów grzbietowych z żebrami, miednicy oraz jednego kręgu ogonowego. Futalognkosaurus dukei jest członkiem Titanosauridae i należy do Lognkosauria, kladu obejmującego Mendozasaurus neguyelap i prawdopodobnie również gigantycznego Puertasaurus reuili.

    Continue Reading...

  • Opisano nowego zauropoda z Ameryki Południowej. OdkrycieMuyelensaurus pecheni, smukłego zauropoda, jest istotne z anatomicznego i systematycznego punktu widzenia. Mujelenzaur pochodzi z formacji Portezuelo (podgrupa Río Neuquén, grupa Neuquén) datowanej na późny turon i wczesny koniak (90-86 Ma). Skamieniałości pochodzą ze stanowiska Loma del Lindero, (10 km na zachód od miasta Rincón de los Sauces, prowincja Neuquén, Argentyna). Odnalezione szczątki to między innymi: puszka mózgowa, kręgi szyjne, piersiowe, krzyżowe oraz niemal kompletne kości kończyn wraz z obręczami: miednicznymi i barkowymi. Analizy kladystyczne wskazują na bliskie pokrewieństwo z Rinconsaurus, dla tych dwóch zwierząt utworzono nowy klad - Rinconsauria. To nowa grupa średniej wielkości tytanozaurów, różniąca się od taksonów Aeolosaurini, Opisthocoelicaudiinae i Saltasaurinae.

    Muyelensaurus pecheni gen. et sp. nov.

    Opisano nowego zauropoda z Ameryki Południowej. OdkrycieMuyelensaurus pecheni, smukłego zauropoda, jest istotne z anatomicznego i systematycznego punktu widzenia. Mujelenzaur pochodzi z formacji Portezuelo (podgrupa Río Neuquén, grupa Neuquén) datowanej na późny turon i wczesny koniak (90-86 Ma). Skamieniałości pochodzą ze stanowiska Loma del Lindero, (10 km na zachód od miasta Rincón de los Sauces, prowincja Neuquén, Argentyna). Odnalezione szczątki to między innymi: puszka mózgowa, kręgi szyjne, piersiowe, krzyżowe oraz niemal kompletne kości kończyn wraz z obręczami: miednicznymi i barkowymi. Analizy kladystyczne wskazują na bliskie pokrewieństwo z Rinconsaurus, dla tych dwóch zwierząt utworzono nowy klad - Rinconsauria. To nowa grupa średniej wielkości tytanozaurów, różniąca się od taksonów Aeolosaurini, Opisthocoelicaudiinae i Saltasaurinae.

    Continue Reading...

  • Właśnie został opisany nowy osobnik z gatunku Supersaurus vivianae, który dostarczył dodatkowych informacji o budowie kostnej superzaura. Pojedynczy osobnik wydobyty z kamieniołomu WDC (Wyoming Dinosaur Center) pozwolił na ponowne zbadanie elementów przypisanych do rodzajuSupersaurus z kamieniołomu Dry Mesa. Budowa kości utrzymuje osobność rodzaju Supersaurus. Badania filogenetyczne wskazują monofiletyczny klad Apatosaurinae, w którym Supersaurus to siostrzany takson Apatosaurus, z nieco dalej spokrewnionym rodzajem Suuwassea (dotychczas uważanym jedynie za przedstawiciela kladu Flagellicaudata, obejmującego Dicraeosauridae i Diplodocidae). Apatozauryny były bardziej zróżnicowane, niż wcześniej przypuszczano, jednak ich zasięg obejmuje tylko Amerykę Północną. Właśnie opisany osobnik rodzaju Supersaurus został oszacowany na 33-34 m długości i 35-40 tony wagi , a znaleziony wcześniej osobnik (BYU) był niewiele większy. Drugim monofiletycznym kladem w obrębie rodziny Diplodocidae jest podrodzina Diplodocinae, z Diplodocus iSeismosaurus jako siostrzanymi kladami i nieco dalej spokrewnionym rodzajem Barosaurus, jednak rodzajowa odrębność Seismosaurus została w badaniu odrzucona.

    Morfologia okazu Supersaurus vivianae z Formacji Morrison

    Właśnie został opisany nowy osobnik z gatunku Supersaurus vivianae, który dostarczył dodatkowych informacji o budowie kostnej superzaura. Pojedynczy osobnik wydobyty z kamieniołomu WDC (Wyoming Dinosaur Center) pozwolił na ponowne zbadanie elementów przypisanych do rodzajuSupersaurus z kamieniołomu Dry Mesa. Budowa kości utrzymuje osobność rodzaju Supersaurus. Badania filogenetyczne wskazują monofiletyczny klad Apatosaurinae, w którym Supersaurus to siostrzany takson Apatosaurus, z nieco dalej spokrewnionym rodzajem Suuwassea (dotychczas uważanym jedynie za przedstawiciela kladu Flagellicaudata, obejmującego Dicraeosauridae i Diplodocidae). Apatozauryny były bardziej zróżnicowane, niż wcześniej przypuszczano, jednak ich zasięg obejmuje tylko Amerykę Północną. Właśnie opisany osobnik rodzaju Supersaurus został oszacowany na 33-34 m długości i 35-40 tony wagi , a znaleziony wcześniej osobnik (BYU) był niewiele większy. Drugim monofiletycznym kladem w obrębie rodziny Diplodocidae jest podrodzina Diplodocinae, z Diplodocus iSeismosaurus jako siostrzanymi kladami i nieco dalej spokrewnionym rodzajem Barosaurus, jednak rodzajowa odrębność Seismosaurus została w badaniu odrzucona.

    Continue Reading...

  • Asylosaurus yalensis Galton, 2007 to prymitywny przedstawiciel Sauropodomorpha opisany ostatnio w Revue de Paleobiologie (II numer). Okaz YPM 2195 znaleziony został niedaleko Durdham Down w skałach późnego triasu, znany z kości kończyn i kręgów, początkowo był oznaczany jakoThecodontosaurus antiquus. Mimo że asylozaur został opisany w zeszłym roku, informacje o nim pojawiły się niedawno.

    Asylosaurus yalensis

    Asylosaurus yalensis Galton, 2007 to prymitywny przedstawiciel Sauropodomorpha opisany ostatnio w Revue de Paleobiologie (II numer). Okaz YPM 2195 znaleziony został niedaleko Durdham Down w skałach późnego triasu, znany z kości kończyn i kręgów, początkowo był oznaczany jakoThecodontosaurus antiquus. Mimo że asylozaur został opisany w zeszłym roku, informacje o nim pojawiły się niedawno.

    Continue Reading...

  • Naukowcy od dawna głowią się jakim cudem ważące 50-110 ton wielkie roślinożerne dinozaury (zauropody) potrafiły się wyżywić. Miały co prawda wolniejszy niż ssaki metabolizm i tym samym mniejsze potrzeby energetyczne, ale to nie wyjaśniało problemu w zadowalający sposób. Zauropody były bowiem aż 10 razy cięższe od słoni afrykańskich, które są największymi współczesnymi ssakami lądowymi. Tymczasem rosnące w epoce dinozaurów skrzypy i paprocie nie miały wielkiej wartości odżywczej.

Dr Jürgen Hummel z Uniwersytetu w Bonn założył, że gigantyczne dinozaury, podobnie jak współczesne przeżuwacze (np. owce i żubry), czerpią energię nie z trawienia roślin, ale z przemiany związków syntetyzowanych przez obecne w ich żołądkach bakterie rozkładające celulozę.

    Dlaczego zauropody nie padały z głodu?

    Naukowcy od dawna głowią się jakim cudem ważące 50-110 ton wielkie roślinożerne dinozaury (zauropody) potrafiły się wyżywić. Miały co prawda wolniejszy niż ssaki metabolizm i tym samym mniejsze potrzeby energetyczne, ale to nie wyjaśniało problemu w zadowalający sposób. Zauropody były bowiem aż 10 razy cięższe od słoni afrykańskich, które są największymi współczesnymi ssakami lądowymi. Tymczasem rosnące w epoce dinozaurów skrzypy i paprocie nie miały wielkiej wartości odżywczej. Dr Jürgen Hummel z Uniwersytetu w Bonn założył, że gigantyczne dinozaury, podobnie jak współczesne przeżuwacze (np. owce i żubry), czerpią energię nie z trawienia roślin, ale z przemiany związków syntetyzowanych przez obecne w ich żołądkach bakterie rozkładające celulozę.

    Continue Reading...