Dymorfizm płciowy u silezaura?

Autor: Mateusz Tałanda, Łukasz Czepiński

Dlaczego poszczególne osobniki różnią się między sobą tymi, a nie innymi cechami? To pytanie zawsze spędza sen z powiek paleontologom – zarówno opisującym nowe jak i odtwarzającym paleobiologię już znanych gatunków. W ostatnim numerze Journal of Vertebrate Paleontology zespół pod kierunkiem Rafała Piechowskiego wziął pod lupę zmienność w szkielecie silezaura. Silezaur jest pradinozaurem z terenów Polski (Krasiejów), znanym z bardzo wielu szkieletów i pojedynczych kości. Okazuje się, że w przypadku tego zwierzęcia szczególnie zmienna jest budowa kości biodrowej, co źle wróży innym gatunkom silezaurydów definiowanym na podstawie tego elementu. Kość udowa z kolei zmienia się zgodnie z wielkością, co sugeruje, że znajdowała silniejszym naciskiem selekcyjnym niż kość biodrowa. Bieg był ważny dla przetrwania silezaurów, co nie jest wcale zaskakujące. Bardziej intrygujące okazały się dodatkowe zwapnienia ścięgien i chrząstki stawowej, pojawiające się u niektórych osobników; zawsze wszystkie razem. Zespół Piechowskiego interpretuje je jako efekt działania kalcytoniny – hormonu odpowiedzialnego za wapnienie części chrzęstnych. Ponieważ na hormon ten mają wpływ hormony płciowe, obecność lub brak tych dodatkowych elementów może być przejawem dymorfizmu płciowego u silezaura. Ponieważ do tej pory nie są znane żadne pewne przypadki dymorfizmu płciowego u dinozaurów, potwierdzenie hipotezy stawianej przez polskich badaczy może być kluczowa dla zrozumienia biologii tych zwierząt.

Źródło:
Piechowski, R., Tałanda, M., & Dzik, J. (2014). Skeletal variation and ontogeny of the Late Triassic Dinosauriform Silesaurus opolensis. Journal of Vertebrate Paleontology, 34(6), 1383-1393.